پدیده ی «گدایان ثروتمند» از خیرخواهی فردی تا سوء استفاده سازمان یافته از احساس مردم
در سال های اخیر، بی اعتمادی به نهادهای رسمی و کمک های شخصی و مستقیم است. کمک هایی که از نیت خیر سرچشمه می گیرد. اما در نبود نظارت و شفافیت، گاه به پی راهه می رود.
تفاوت با جوامع توسعه یافته
تفاوت با جوامع توسعه یافته در کشورهای توسعه یافته, مردم کمک های خود را از طریق نهادهای مردح نهاد, سازمان های شفاف و ثبت شده انجام می دهند. اعتماد عمومی, محور اصلی چرخه ی نیکوکاری است. اما در جامعه ی ما, نبود ساختار اعتماد, مسیر کمک را از نهادهای حرفه ای به افراد غیررسمی منحرف کرده است.
تولد یک پدیده نو
تولد یک پدیده نو این وضعیت, زمینه ساز شکل گیری پدیده ای تازه و خطرناک شده است: «گدایان تروتمند» افرادی که با نمایش فقر, ناتوانی یا ادعای کار خیر, سرمایه های مادی و اجتماعی جمع می کنند. در ظاهر ناتوان, اما در عمل ثروتمند از اعتماد و احساس مردم.
چهره های پنهان فریب
برخی از این افراد به نام کار خیر، صفحات مجازی ساخته اند. برخی دیگر, با ظاهر نیازمند در محله ها یا خیابان ها ظاهر می شوند. وجه مشترک همه ی آن ها: بهره برداری از احساس ترحم مردم است. در حالی که هیچ شفافیت، گزارش مالی یا پاسخ گویی وجود تدارد
هزینه پنهان این فریب
دانشجویان ما، پیک موتوری آن ها شده اند؛ مردم ناآگاهانه تأمین کننده ی درآمد آن ها؛ و فقر واقعی، همچنان بی پناه مانده است. اینجا، فقر فقط فقر اقتصادی نیست ، فقر اعتماد و آگاهی است.
نتیجه اجتماعی
وقتی فریب، جای خدمت را بگیرد.اعتماد عمومی نابود می شود. و بدون اعتماد، هیچ نهاد مردمی پایداری شکل نمی گیرد. پدیده ی «گدایان ثروتمند» در واقع آینه ی فروپاشی اعتماد اجتماعی است.
راه نجات
راه حل بازگشت به سازمان یافتگی و شفافیت است. حمایت از نهادهای معتبر، گزارش دهی منظم، و آموزش عمومی در زمینه ی نیکوکاری مسئولانه. خیر واقعی یعنی ساختن ساختار نه فقط تسکین احساس.
تا زمانی که احساس، جای تفکر را بگیرد و نمایش،جای عمل راکودکان بی پناه همچنان بی پناه می مانند. بیایید به جای ترحم اعتماد را بازسازی کنیم.